Column Tommie in de zorg: Openheid

Mijn stagebegeleider loopt een dag met mij mee, omdat hij benieuwd is hoe het gaat. Ondanks dat ik weet dat dit erbij hoort, voel ik mij (Tommie Niessen) bekeken. Sinds een half jaar werk ik als leerling binnen een verzorgingshuis, mijn eerste stage.

“Hoe is het met u?”, vraag ik aan mevrouw Pieterse, die antwoordt: “Prima jongen, en met jou? Hoe gaat het met je verkering?” Ze kijkt mij aan en is oprecht geïnteresseerd. Dat zie ik. Ik vertelde haar afgelopen week dat het over is tussen mij en mijn vriendin. Ik vind het bijzonder dat ze hiernaar vraagt. Wat lief, denk ik bij mezelf. “Het is nog steeds over mevrouw, maar het is goed zo”, zeg ik.

Ze vindt het vervelend voor mij. “Soms gaan dingen niet zoals je ze van tevoren bedacht, hè.” Ik knik instemmend en bedank voor de welgemeende interesse. Een half jaar kom ik nu bij mevrouw Pieterse en ik merk dat we goed kunnen praten. Soms vertel ik dingen over mijzelf, omdat ze hiernaar oprecht vraagt. Ik vind dat niet erg. Het is belangrijk om open en eerlijk te zijn naar elkaar. Zij vertelt ook veel over haar leven. Waarom zou ik dat dan niet doen over dat van mij? Het schept een band en ik ondervind er geen hinder van. Integendeel. Deze gesprekken maken het werk juist mooi.

Te persoonlijk

Daar denkt mijn stagebegeleider anders over. “Je moet niet te persoonlijk zijn”, zegt ze aan het eind van de dag. Daarmee doelt mijn stagebegeleider op het gesprek met mevrouw Pieterse over mijn relatie. Ik vraag waarom dat niet mag. “Het is niet echt professioneel, Tommie. Jij bent de zorgverlener.” Ik ben er stil van. Misschien heeft ze gelijk.

“In het vervolg zal ik erop letten”, zeg ik. Ik ga er niet tegenin, omdat dit de mening van mijn begeleider is. Momenteel ben ik de leerling en daardoor kwetsbaar. Op een slechte beoordeling zit ik niet te wachten. Voor mijn gevoel doe ik niets verkeerd. Ik vind het juist menselijk om open te zijn en merk dat anderen het waarderen. Het is wederzijds, dat is toch mooi? Ik ben ook maar een mens…

Nu, zes jaar later, doe ik nog altijd hetzelfde omdat ik het belangrijk vind iets van mijzelf te laten zien. Gelijkwaardig menselijk contact maakt mijn werk juist mooi. Ik wil niet dat mensen zich ‘de patiënt’ voelen. En ik wil niet ‘de zorgverlener’ zijn. Ik ben gewoon Tommie.

De naam van mevrouw Pieterse is gefingeerd.
2 oktober 2018

Nieuwsbrief

Bedankt voor het inschrijven voor onze nieuwsbrief. Vanaf nu zullen we je op de hoogte houden omtrent het laatste nieuws van PIDZ.