Werken achter de voordeur in coronatijdperk: hoe is dat?

Natuurlijk gaat de zorg door, ook tijdens het coronatijdperk. Hoe ervaren Setyawati Ayu en Milla van der Pol het om te werken in de ambulante zorg en thuiszorg, waar de juiste bescherming niet altijd voorhanden is?

Setyawati Ayu (34), verpleegkundige

‘Sommigen weten niet goed hoe ze met corona om moeten gaan’

,,Echt spannend vind ik het niet om op pad te gaan. Dat komt omdat ik mijzelf heel goed bescherm en dat maakt de organisatie waar het ambulante team waarvoor ik werk onder valt ook mogelijk. Dat moet ook wel, omdat ik bij mensen kom die corona hebben of die moeten worden getest. Op PG-afdelingen is testen niet altijd makkelijk. De mensen hebben geen flauw idee wat er gebeurt en zijn vaak angstig doordat ik helemaal ben ingepakt en daardoor onherkenbaar. Ik draag een haarnetje en een bril. Een zorgprofessional van het vaste team komt regelmatig langs om de cliënt gerust te stellen. Dat werkt. Ik ben zelf niet bang ondanks dat ik veel met het virus in aanraking kom. Ik ontsmet zelfs mijn handschoenen met handalcohol, mijn mondmasker steriliseer elke keer en kan ik daardoor hergebruiken. Dat geeft mij een veilig gevoel. Ik kan iedereen aanraden om dit te doen. Sommige zorgprofessionals weten niet goed hoe ze met het coronavirus om moeten gaan vanwege het onbekende én de hectiek. Zij beschermen zich onvoldoende of lopen met beschermende kleding naar buiten, nadat ze bij een coronapatiënt zijn geweest. Ze vragen aan mij advies hoe ze hier beter mee om zouden kunnen gaan. Ik probeer dat ook zo goed mogelijk te doen, omdat iedereen veilig zijn werk moet kunnen doen. Ik help eventueel mee met het bestellen van beschermingsmateriaal en daar zijn ze mij erg dankbaar voor.” Setyawati Ayu

Milla van der Pol (48), verzorgende IG

‘Eenzaamheid onder ouderen is in coronatijdperk nog erger’

,,Ik ga onbevreesd aan de slag. Dat komt omdat ik begin van het coronatijdperk het virus heb opgelopen waarvoor ik eind maart ben getest. Mijn klachten waren gelukkig heel mild, na drie dagen was ik er al vanaf. Mijn man en kinderen werden ook ziek. In het begin dacht ik aan een gewone griep – het was toen nog geen hot-item – totdat ik mijn reuk en smaak verloor. Toen dacht ik: dit kan best eens corona zijn. Doordat ik al besmet ben geweest, sta ik er nu heel makkelijk in. Desondanks draag ik altijd handschoenen. Maar daarin wordt niet gefaciliteerd. Je moet zelf voorzorgsmaatregelen treffen, maar een mondkapje zelf maken mag dan weer niet, heb ik gehoord. Dat is vragen om besmettingen. Ik praat er met de mensen die ik verzorg heel open over als het ter sprake komt. Ze kijken mij niet raar aan of zo. Eén collega deed wel enkele stappen naar achteren, toen ik vertelde dat ik besmet ben geweest. Maar de mensen zijn vooral heel blij dat je langskomt. Ik vind de huidige situatie voor hen heel erg triest. Eenzaamheid onder ouderen was al erg, maar door het coronavirus is dat nog meer toegenomen. Ik ben tijdens het coronatijdperk de enige persoon die ze op een dag zien. Erg schrijnend. Daarom vind ik het lastig om een gesprek af te kappen. Het zou prettig zijn als we wat meer tijd voor de mensen zouden krijgen.”

26 mei 2020

Nieuwsbrief

Bedankt voor het inschrijven voor onze nieuwsbrief. Vanaf nu zullen we je op de hoogte houden omtrent het laatste nieuws van PIDZ.