Dirks glimlach

Tijdens een rustige late dienst op ons politiebureau, ergens in november, krijgen we te maken met weersomstandigheden waar een mens simpelweg niet vrolijk van wordt: gure wind en kou. Een melding in de namiddag verandert de zaak. Bij een zorginstelling is een cliënt met een licht verstandelijke beperking kwijt en de vraag is of mijn collega en ik mee willen helpen zoeken. Natuurlijk, met alle plezier!

De verantwoordelijke begeleidster geeft ons meer informatie, waarna wij op zoek gaan naar Dirk. Niet veel later zien mijn collega en ik een man van middelbare leeftijd die aan de signalementen voldoet. We stoppen en stappen uit.

“Dirk, jongen, wat zal jij het koud hebben”, zeg ik. Als hulpverlener is het belangrijk om te ‘levelen’ met deze mensen, weet ik. Ik trek mijn jas uit, geef deze aan hem en sla een arm om hem heen. Met dit weer is het veel te koud om buiten te lopen zonder jas. Deze woorden van rust zorgen voor een glimlach op Dirks gelaat. We brengen hem thuis.

Als dank biedt een bewoonster ons koffie aan. Aangezien het nog erg rustig is, zeggen we hier natuurlijk geen nee tegen. De bewoners van de zorginstelling zijn blij met ons gezelschap. Weer zien we die betoverende glimlach.

We voelen ons enorm thuis. Dirk schuift aan en dat wekt ook de nieuwsgierigheid van andere bewoners. Maar ook wij zijn benieuwd naar hun verhalen. Door de gezellig- en gemoedelijkheid vergeten we de kou en dat onze dienst zo rustig is.

Zowaar biedt bewoonster Anita ons ‘pussgetti’ aan. Ze bedoelt natuurlijk spaghetti. We moeten even lachen, omdat Anita het zo lief vraagt. Een bijzondere geste, complimenteren we de begeleidster. Nog geen tien minuten later zitten we met zes bewoners aan een bord spaghetti en ranja niet te vergeten.

Ondertussen kan ik het niet laten even met Anita te ‘flirten’. Onverstaanbaar komt Dirk mompelend naar mij toe. Hij slaat zijn arm om mij heen, zijn gezicht spreekt boekdelen. Hij wordt verlegen als ik hem vraag of dit zijn verkering is. Daarop geef ik hem een knuffel en fluister in zijn oor: ‘Wees trots op haar, Anita is een mooie vrouw.’ Die gezichtsuitdrukking van hem zal ik nooit meer vergeten.

Er zaten trouwens alleen maar blije mensen aan tafel. Blij, omdat we weten dat zoiets niet dagelijks gebeurt. Maar de cliënten vinden het ook spannend, want normaal gesproken is er toch gepaste afstand tussen ons. Toch kan ik mijn eigen glimlach niet onderdrukken, want ik zie verbinding tussen ons allemaal. Wat kan ons vak als politieagent toch ontzettend mooi zijn als die ruimte er is en je die ruimte even pakt. Even geen ellende, maar vrolijke mensen. Dirk was even aan de wandel en wij brachten hem terug. Zoiets kleins, zo mooi. Hoe bijzonder?

Peter Liemburg, politieagent

Vanwege de privacy zijn de namen van Dirk en Anita gefingeerd.

 

 

 

31 juli 2019

Nieuwsbrief

Bedankt voor het inschrijven voor onze nieuwsbrief. Vanaf nu zullen we je op de hoogte houden omtrent het laatste nieuws van PIDZ.