Het geheim van helpende (+) Greet

Bij haar inschrijving bij de Kamer van Koophandel, in 2011, weet Greet van Velthuizen dat ze een risico neemt om als zelfstandige zorgprofessional aan de slag te gaan. Zitten opdrachtgevers wel te wachten op een zelfstandige helpende (+)? Inmiddels weet Greet dat ze niet om werk verlegen hoeft te zitten.

“Eigenlijk laat ik alles op mij afkomen, ik ben nogal een digibeet”, zegt Greet in haar zonovergoten tuin in Alkmaar. “Het aantal uitnodigingen is aanzienlijk minder geweest, toen ik mij net inschreef bij PIDZ in september 2016. Maar Cees (eigenaar PIDZ Alkmaar, red.) verzekerde mij dat het werkaanbod echt wel zou toenemen.”

Er is een verschuiving gaande binnen het zorglandschap waarin steeds verzorgende, huishoudelijke en begeleidende taken nodig zijn. En dat biedt de 60-jarige Greet mogelijkheden. Ze werkt tussen de 24 en 32 uur in de week, in zowel de ouderen- als thuiszorg. Een periode-opdracht in Heerhugowaard is onlangs opnieuw verlengd met vier maanden. “Krijg ik een keer een uitnodiging voor een andere opdracht, dan is het net op een dag dat ik al naar Heerhugowaard ga. Maar in juli ga ik echt op zoek naar nieuwe uitdagingen.”

Is zij niet bang geweest, omdat juist steeds meer verzorgenden (IG) en verpleegkundigen worden gevraagd? “Een beetje. Ik zou ook graag door willen leren, maar voor mij is dit nu niet meer te behappen. Mentaal en fysiek is het te zwaar. Als ik zie aan welke eisen sommige zorgverleners moeten voldoen die wel voor dat papiertje gaan, denk ik: jeetje, wat een werk. Sommigen gaan er ook aan onderdoor en stoppen. Nee, daar pas ik voor, want het is zonde.”

Neerbuigend

Ze klinkt opgewekt, genietend van de mooie dag, met af en toe een geintje tussendoor. “Zo ben ik nu eenmaal. Soms een beetje gek en dat weten ze ook op de afdelingen.” Twintig jaar geleden is dat wel anders. Door een heftig auto-ongeluk nabij Parijs krijgt Greet een aneurysma. Daar loopt ze ruim vier jaar mee rond omdat de artsen in Frankijk niets zien op de röntgenfoto’s. Doordat ze last krijgt van haar pink en ringvinger komt ze achter de kwaal. “Dat ik leef is een godswonder.” Door de heftige operatie, waarvoor ze drie maanden bedenktijd krijgt – ‘Zo zwaar is die’, zegt Greet – moet ze anderhalf jaar revalideren.

Ze wil graag doorstuderen, maar kan het gewoon niet. “Ik heb op jonge leeftijd tweemaal tuberculose gehad en moest al eens stoppen op de huishoudschool, waar ik de zorgkant volgde, omdat na de scheiding van mijn ouders de cijfers kelderden. Mijn vader wilde dat ik daar wegging en op mijn nieuwe school kon ik geen zorgrichting kiezen. Dit is gewoon pure pech.”

Toch hoort niemand Greet klagen, ook al voelt ze zich soms ‘maar’ die helpende (+). Zeker als er verpleegkundigen, artsen of begeleiders rondlopen. “Cees heeft gezegd dat ik mij daar niet druk om moet maken. Ook mijn werkzaamheden zijn belangrijk.” Soms doen ze neerbuigend. Maar Greet weet zich goed staande te houden. “Iedereen is gelijk, vind ik”, legt ze uit. “Ik doe het allemaal voor de bewoners, met alle liefde en plezier.”

En die passie straalt Greet ook uit. “Ik ga lachend naar mijn werk en kom ook met een grote glimlach thuis. “Ze noemen mij ook wel het zonnetje in huis.”

19 september 2018

Nieuwsbrief

Bedankt voor het inschrijven voor onze nieuwsbrief. Vanaf nu zullen we je op de hoogte houden omtrent het laatste nieuws van PIDZ.