Odeaandezorg_Logo_Horizontaal_blauw

‘Het is een eer om in de zorg te mogen werken’

Influencer, spoedeisende hulp-arts, wetenschapper, moeder, podcaster, reanimatie-expert, schrijver en coach. Als iemand zich niet in een hokje laat plaatsen, is het dr. Heleen Lameijer wel. Maar misschien is dat nou júist haar kracht.

De 36-jarige alleskunner schrikt zelf een beetje als we alles zo opnoemen. “Ik doe dit niet allemaal tegelijk hoor! Ik werk nu ruim elf jaar in de zorg en al deze projecten hebben zich geleidelijk ontwikkeld. Het een volgde logischerwijs op het ander, dus over de jaren verdeeld valt het eigenlijk best mee..”, nuanceert ze. Toch is het veel. Maar wanneer we horen dat ze als kind president van Amerika wilde worden, wordt al snel duidelijk dat Heleen altijd ambitieus is geweest. “President was het hoogst haalbare, dus dat wilde ik. In die rol kun je écht iets voor mensen betekenen.”

"Ik wilde méér doen dan alleen op de spoedeisende hulp werken."

Facebooken in de bus

Dat zorgen voor anderen is precies wat haar aantrok aan de zorg. In 2012 studeerde ze af als arts, maar haar carrière begon eigenlijk al tijdens haar coschappen. “Ik zat toen elke dag een uur in de bus naar het ziekenhuis. Om de tijd te doden ben ik op Facebook medische weetjes gaan delen. Daar werd heel leuk op gereageerd. Na dat jaar ben ik daarmee gestopt, maar na mijn afstuderen kriebelde het weer. Ik wilde méér doen dan alleen op de spoedeisende hulp werken. Ik ging op een dag koffie drinken met een vriendin die hoofdpijn had. Ik vroeg haar of ze paracetamol had ingenomen, waarop ze zei: “Jazeker, eentje”. Dat verbaasde me, want de voorgeschreven dosering voor haar was twee stuks. Na een rondvraag bij mijn vrienden en familie, bleek dat de meeste mensen de juiste dosering niet wisten van paracetamol. Zo’n klein ‘feitje’ kan wel het verschil maken tussen regelmatig hoofdpijn hebben of niet. Daar moest ik iets mee, vond ik.”

Reanimatiecursus

Zo gezegd, zo gedaan. Heleen deelde wederom met enige regelmaat medische feitjes en fabels, maar dan op haar nieuw opgerichte Instagram-account, dat inmiddels meer dan 45 duizend volgers heeft. “Dat sloeg heel erg aan! Uiteindelijk gingen die feitjes steeds vaker over reanimatie. Daar heb ik vervolgens een cursus over gemaakt en zo is mijn bedrijf ontstaan.” Dat klinkt alsof ze dat ‘even’ deed, maar dat is natuurlijk niet zo. In het begin was het een kwestie van proberen. “De eerste reanimatiecursus heb ik zelf gefilmd, op straat, met de hulp van een paar vriendinnen en een smartphone. Uiteindelijk is die cursus gaan rollen en heb ik alle opbrengst daarvan kunnen investeren in de professionele cursus die het nu is.” Ondanks al deze zijstappen – ze schreef ook nog boeken, maakt een podcast, is in te huren als spreker en werkt tegenwoordig tevens als coach – zou ze het werk op de spoedeisende hulp nooit kunnen missen. “Ik haal heel veel voldoening en zingeving uit mijn ziekenhuiswerk.”

"Het kan al veel verschil maken om bijvoorbeeld een extra taak erbij te pakken, of juist af te stoten."

Werk-privébalans

Sinds kort is Heleen dus ook als coach aan het werk – ze heeft inmiddels zo’n vijf zorgondernemers gecoacht en evenzoveel zorgverleners. Vraagstukken die besproken worden zijn vaak gericht op de praktische kant, maar ook de werk-privébalans komt vaak aan bod: welke richting iemand op wil, hoe iemand zich zekerder kan voelen in zijn werk, of een baan nog bij iemand past.. “Omdat ik zelf in de zorg werk, denk ik anders dan een gemiddelde coach. Het kan al veel verschil maken om bijvoorbeeld een extra taak erbij te pakken, of juist af te stoten. Of naar een nét iets andere afdeling te gaan”, vertelt Heleen. Een voorbeeld van een deelnemer die nu weer met een glimlach naar haar werk gaat, is Laura*. “Zij had een mooie functie in de zorg, maar ze was niet gelukkig. We kwamen erachter dat het onderwijs veel meer bij haar paste, daar ging haar hart echt sneller van kloppen. Uiteindelijk is zij nu deels geswitcht naar het onderwijs. Ze geeft nu de helft van de week les aan mensen die de zorg ingaan. Dat geeft haar heel veel voldoening, waardoor haar liefde voor haar werk in de zorg ook weer opbloeit. De combinatie bleek de gouden greep.”

Taken uitwisselen

Laura is een typisch voorbeeld van de vele mensen uit de zorg die Heleen tot nu toe heeft geholpen. “In principe wil iedereen die ik spreek in de zorg blijven werken. Ze zijn vooral op zoek naar ontplooiing of een rol die beter bij hen past. Mensen zijn niet voor niets in de zorg komen werken, ze willen nog altijd mensen helpen. Vaak kan een kleine aanpassing er al voor zorgen dat mensen de zorg niet hoeven te verlaten en weer gelukkig worden in hun werk.” Wat Heleen vaak terughoort in gesprekken is dat mensen veel taken hebben die energie slurpen. “Je kunt je afvragen of die taken echt bij je werk horen, of dat die ook door iemand anders kunnen worden gedaan. Vaak kun je deze inruilen voor iets wat wel energie geeft. Met mijn eigen vakgroep van spoedeisende hulp-artsen evalueren we dat ook met elkaar: wie heeft welke taken en ben je daar nog blij mee of wil je graag iets veranderen? Dat helpt vaak al enorm”, zegt Heleen.

“Zet eens op een rijtje wie je bent, wat je kwaliteiten en je valkuilen zijn en wat je energie geeft."

Evaluatie als tool

Zelf is ze heilig overtuigd van de kracht van evaluatie – al is het maar een gesprek met jezelf: “Zet eens op een rijtje wie je bent, wat je kwaliteiten en je valkuilen zijn en wat je energie geeft. Past wat je doet daar nog bij? Zo niet, wat kun je veranderen? Denk daarover na zodat je zelf al met een concreet voorstel naar je manager kunt stappen. Die eigen regie voelt heel krachtig. Bovendien wil je liever niet afhankelijk zijn van de suggesties van een ander.”

Ze vervolgt: “We moeten ook niet vergeten dat werk niet altijd leuk is. Ik ben gepromoveerd, dat was pittig. Toen ik week in, week uit avonden moest overwerken, heb ik me geregeld afgevraagd: is dit nog steeds wat ik wil? Is het einddoel dit nog steeds waard? Bij mij was dat wel zo, maar het antwoord kan ook ‘nee’ zijn. Dan weet je dat je een andere weg in moet slaan”, zegt Heleen. “Daarnaast geloof ik dat er in je vak een mate van creativiteit moet zijn, ruimte om te spelen of experimenteren. Dat is voor mij mijn bedrijf, en het onderzoek doen. Voor een verpleegkundige zou dit bijvoorbeeld het begeleiden van leerlingen kunnen zijn, waarvoor hij of zij opdrachten moet verzinnen, of het volgen van een training. Er zijn altijd wel taken die niet patiëntgerelateerd zijn. Daar vind je vaak de ruimte voor creativiteit. Dat prikkelt je geest en brengt het enthousiasme voor het vak weer terug.”

Werkverdeling aanpassen

Op het moment van schrijven is Heleen bezig met haar eigen periode van reflectie: ze heeft vier weken verlof genomen van het ziekenhuis zodat ze eens kan ervaren hoe de combinatie van ondernemer- en moederschap haar bevalt en of ze daardoor iets wil aanpassen in haar huidige werkverdeling. “Ik zit nu in week drie en kan nu al zeggen dat ik het werken op de spoedeisende hulp mis. Het is een uniek beroep waarin je zulke bijzondere dingen meemaakt. Ik vind het nog elke dag een eer dat ik er mag zijn voor mensen op misschien wel de slechtste dag van hun leven.”

“Maar”, vervolgt ze, “meer thuis zijn doet me wel goed. Dus ik ga eens kijken of ik mijn werktijden kan aanpassen in het ziekenhuis. Verder bevalt het me eigenlijk prima hoe het nu gaat. En dat kan ook een conclusie zijn”, lacht ze.

*Gefingeerde naam

Lees ook:

Zoeken