“Je moet jezelf blijven voeden met zaken die je inspireren”
Eveline Bosselaar werkt al ruim twintig jaar als fysiotherapeut voor mensen met psychosomatische klachten. Dat doet zij nog altijd met veel plezier – mede dankzij haar creatieve nevenactiviteiten.
We horen het maar al te vaak in de zorg: het is druk, druk, druk. Er is veel regelwerk en administratie, wat vaak ten koste gaat van het werkplezier. Dat levert voor veel zorgcollega’s geregeld een baaldag op. Ook de 46-jarige fysiotherapeut Eveline Bosselaar was hier maar al te bekend mee. Ze besloot haar creatieve brein aan te zetten en er iets aan te doen.
Beter door meer rust
Eveline lacht: “Ja hoor, ik ben ook zo iemand die elke zoveel jaar overweegt om te stoppen in de zorg. Ik ben heel kritisch en mijn vak kent vele haken en ogen. Bijvoorbeeld de administratielast, het tarief dat nooit verandert, enzovoorts. Op die ‘baalmomenten’ denk ik: ‘hoe krijg ik het weer leuk?’” Waar een ander misschien bij de pakken neer gaat zitten, doet Eveline juist het tegenovergestelde. “Mijn oplossing om het leuk te houden is een creatieve uitlaatklep zoeken. Dat zorgt voor mij voor de perfecte balans. Het maakt mij doelgerichter in mijn werk. Ik ervaar meer rust en dat maakt me weer een betere therapeut. Ik denk dat ik het daarom ook al meer dan twintig jaar volhoud.”
Behoefte aan méér
“Fysiotherapie is een mooi vak, maar het is heel erg gericht op pijn en klachten. Ik merkte al snel dat ik ook behoefte had aan creatief zijn en blijven. Dat houdt het werk in balans. Ik heb in de loop der jaren een dansopleiding gevolgd, maar ook een yoga-opleiding, coaching, schrijfcursussen enzovoorts. Als hulpverlener gééf je alleen maar, en hiermee geef ik ook aan mezelf. Dat voegt wat nuance toe aan het dagelijks leven”, legt ze uit.
Sinds twee jaar mag Eveline zich ook dichter noemen; onlangs heeft ze haar eerste dichtbundel uitgegeven. Drie dagen in de week werkt ze als fysiotherapeut (zzp) en maximaal een dag per week is ze aan het dichten. “Het is nog geen enorme bron van inkomsten, maar ik doe het ook omdat ik het leuk vind”, vertelt ze.
De Bezielde Hulpverlener
Eveline wil haar dichtkunsten niet alleen inzetten voor zichzelf, maar juist ook om andere zorgmedewerkers te ondersteunen. Op haar website biedt ze troostende woorden in de vorm van een gedicht op maat aan, gericht aan vrouwen die op zoek zijn naar een positieve afsluiting van een ingrijpende gebeurtenis of moeilijke periode.
Daarnaast heeft ze in 2020 het project ‘De Bezielde Hulpverlener’ opgericht. “Dat project is gericht op góed aan het werk blijven in de zorg, dus werken met bezieling, creativiteit en energie. Daar heb ik interviews voor afgenomen met diverse hulpverleners, waarin we bespraken wat bezieling voor hen betekent. In 2023 ben ik daarnaast gestart met het interviewen van patiënten”, vertelt Eveline.
"Deze kaarten kunnen worden ingezet als stimulans tijdens het werk"
De interviews zijn een afgeleide van de inspirerende kaartenset die Eveline heeft gemaakt: “Deze kaarten kunnen worden ingezet als stimulans tijdens het werk, om de zorgmedewerker weer te laten focussen op wat ertoe doet.” Hulpverleners kunnen op een ‘baaldag’ een kaart uit de set trekken en zich laten motiveren door de vragen en tips. Deze zorgen voor een moment van bezinning op een hectisch moment en voorzien de medewerker daarmee hopelijk van een nieuw perspectief. “Denk bijvoorbeeld aan vragen als ‘Waarom ben je hulpverlener geworden?’ of ‘Welke mensen zou je meer willen helpen?’. Vragen om wat vaker bij stil te staan”, vertelt Eveline.
Lichaam en geest
Eveline is al sinds 2002 werkzaam in de zorg, en aan haar carrièrekeuze heeft ze nooit getwijfeld. “Ik wilde al van jongs af aan met mensen werken én ik had interesse in de medische kant”, vertelt ze. De zorg lag dus voor de hand. “In het werk als fysiotherapeut focus ik op de relatie tussen lichaam en geest, bijvoorbeeld bij mensen die een burn-out hebben, of kampen met onverklaarbare klachten. Mijn missie is om de mens weer in balans te krijgen. Ik zie geregeld dat cliënten niet beter worden, omdat ze op de oude voet willen doorgaan. Zodra zij zich bewust worden van de relatie tussen het mentale en het fysieke, en daarmee inzicht krijgen in hun gedrag, verandert er vaak al veel. Ik heb dan ook een mooie dag als mensen mij niet meer nodig hebben – wanneer ik ze hoor zeggen ‘Ik snap het nu’.”
Baas over de agenda
Die focus op het mentale, de geest, loopt dus als een rode draad door het leven van Eveline. Dat verklaart mogelijk ook waarom ze amper last heeft van klachten door een te hoge werkdruk. “We hebben bij de praktijk waar ik werk momenteel wachtlijsten van één à twee maanden, dat is pittig. Maar ik zeg altijd: rustig blijven doorademen. Het helpt natuurlijk ook dat ik als zzp’er baas ben over mijn eigen agenda, dat geeft vrijheid en meer regie.”
Wat Eveline anderen vaak adviseert, is stilstaan bij de vraag: ‘Wat voedt mij naast het werk?’. “Ik zeg nooit ‘ik ben fysiotherapeut’, maar ‘ik ben werkzaam áls’. Mijn werk is niet mijn identiteit – dat wil ik ook graag uitdragen. Je moet jezelf blijven voeden met andere dingen die je inspireren en niet vergeten om je horizon te blijven verbreden.”
