Odeaandezorg_Logo_Horizontaal_blauw

Wees je bewust van wat je deelt

“Dit werk ga ik niet tot mijn pensioen doen. Daarvoor is het te zwaar,” zegt de 44-jarige Boudewijn Hermans als hij over zijn werk in de forensische psychiatrie vertelt. In de volksmond beter bekend als een tbs-kliniek. “Ik geniet volop van mijn werk, zit er volledig op mijn plek, maar het is absoluut een baan met een hoge werkdruk. Je bent constant gefocust.”  

Boudewijns carrière begint niet met een baan in de zorg. “Ik ben eerst heel lang parketvloerenlegger geweest, tot de economische crisis roet in het eten gooide.” Boudewijn, destijds net getrouwd en bezig om een gezin te starten, gooit het roer om. Een beroepskeuzetest laat hem een ‘maatschappelijk betrokken beroep’ zien, maar wat is dat dan?

Werkbalans bewaken

Als hij even later een vacature in de gevangenis ziet voor het begeleiden van gevangenen in de houtzaal, lijkt hem dat wel wat. Hij wordt aangenomen en kan na een aantal jaar doorstromen naar een meer begeleidende rol waarbij de focus ligt op het observeren en begeleiden van gevangenen. “Ik werd alsmaar nieuwsgieriger naar de rol als hulpverlener en wilde meer kunnen betekenen voor de cliënten. Daarom solliciteerde ik bij een tbs-kliniek en kon aan de slag als sociotherapeut.” 

“De werkdag duurt acht uur, pauzes heb je samen met de patiënten, dus dat betekent dat je altijd ‘aan’ staat. De cliënten op onze afdeling hebben verschillende achtergronden en problematiek, waardoor wij als begeleiders ook per persoon soms anders moeten handelen. Bij de één weten we bijvoorbeeld dat we echt moeten stimuleren om verder te praten en bij de ander moeten we juist heel duidelijke kaders scheppen. Ik ben dus constant aan het sturen. Dat maakt het pittig werk.” 

Omgaan met werkdruk

Naar eigen zeggen kan Boudewijn goed met de werkdruk omgaan. “Wat helpt is de wetenschap dat ik dit werk niet in mijn eentje doe. We doen het met z’n allen en dragen het ook met z’n allen. Dus als ik merk dat het mij even teveel wordt, kan ik dat ook aangeven bij mijn collega’s en kan er iemand bijspringen. We letten echt op elkaar zodat we voor iedereen een veilige werkomgeving creëren.” 

Maar hoe doe je dat, een veilige werkomgeving creëren? Boudewijn: “Op mijn huidige werk houden we binnen het team rekening met het verdelen van de ‘slechtnieuwsgesprekken’ en het begrenzen van patiënten. Op deze manier is niet één persoon de boeman, maar wordt een slechtnieuwsgesprek vanuit het complete behandelteam gebracht. Dit zorgt voor een veilige werkomgeving én zo verdelen we onderling ook de negatieve werkdruk.” 

Iets wat bij zijn vorige baan in de gevangenis niet altijd gebeurde. “Helaas heb ik dat een keer aan den lijve meegemaakt. Ik was niet thuis, maar mijn gezin wel, toen er twee stoeptegels door de voorruit naar binnen zijn gegooid. Bij de deur lag een briefje dat ik rustig aan moest doen, anders zouden ze mijn kinderen wel even te grazen nemen. Dat was heel heftig. Voor mij, maar ook voor mijn gezin. Die waren daar natuurlijk ook erg door geraakt. Ik ben mij vanaf dat moment nog bewuster geworden over wat ik wel en niet deel op mijn werk. Maar ook hoe je een veilige werkomgeving voor elkaar kunt creëren. Dit voorval bewees wel hoe belangrijk dat is.”

Bewustwording

Als er bij de tbs-kliniek nieuwe collega’s beginnen, dan tipt Boudewijn hen altijd om heel voorzichtig te zijn met wat je wel en niet deelt. “Het is heel belangrijk dat je op je werk volledig jezelf kunt zijn. Maar dat betekent niet dat je alles moet vertellen. Dat druk ik nieuwe mensen dan ook altijd op het hart. Zelf gebruik ik bijvoorbeeld altijd andere namen voor mijn kinderen, noem ik nooit mijn achternaam, zeg ik niet waar ik woon en kijk ik ook kritisch naar mijn social media-gebruik en online aanwezigheid. Tegen andere zorgprofessionals zou ik dan ook zeggen: tik eens je eigen naam in op Google. Wat komt er naar voren? Hoe ziet iemand anders jouw profiel? Wees je echt bewust van de gevaren!”

Voor jou:

6 Tips meer wergeluk ervaren

6x meer werkgeluk ervaren

Alles-over-werkgeluk-in-de-zorg

Alles over werkgeluk in de zorg