Olga’s onvergetelijke herinneringen aan een Mongools kinderhuis

Met haar gezin gaat Olga Donkers op vakantie in Mongolië. Niet alleen om te relaxen en rond te trekken, maar ook om de handen uit de mouwen te steken bij een kinderhuis in de omgeving van hoofdstad Ulaanbaatar. Het levert onvergetelijke herinneringen op.

Wie denkt dat kinderen in een Mongools weeshuis onder erbarmelijke omstandigheden leven, heeft het mis. Olga ondervindt het met haar gezin aan den lijve. Eén week lang slaapt ze met haar man en drie kinderen op het terrein, waar in totaal 68 kinderen wonen in de leeftijd van 0 tot 18 jaar.

Met z’n tienen verblijven ze in één huis, jongens en meisjes bij elkaar. Vanaf het moment dat ze de puberteit bereiken gaan ze naar een jongens- en meisjeshuis. De ruimtes beschikken over een toilet en een douche. Er wordt voor de kinderen gekookt, ze gaan naar de lokale basisschool en voor het voortgezet onderwijs moeten ze naar de hoofdstad Ulaanbatar.

Toch is het allemaal heel primitief. Fietsen van de kinderen staan in de containers omdat ze gerepareerd moeten worden. De moestuin wil maar niet tot bloei komen vanwege de onvruchtbare grond. Paarden lopen de hekken plat, er is een lekkage en de muren moeten worden geschilderd. De hulp van Olga en haar gezin komt als geroepen.

Hoe kom je bij het idee om vrijwilligerswerk te doen in een Mongools weeshuis?

,,Vrienden van ons komen al zestien jaar bij dit weeshuis en zij doneren jaarlijks via hun Stichting Lotus Child Education – wij hebben ook gedoneerd en zullen dit ook ieder jaar gaan doen. De ervaringen die zij al die jaren met ons hebben gedeeld, spreken ons heel erg aan. Daarom hebben we besloten om het eens met eigen ogen te bekijken en daarom zijn we met hen meegegaan.”

Wat maakt deze trip zo bijzonder?

,,De kinderen daar. Het was zo mooi om te zien hoe gelukkig zij zijn ondanks dat ze niet meer in het ouderlijk huis wonen. Eigenlijk is het daar één grote familie. Ze staan allemaal voor elkaar klaar.”

Kun je een voorbeeld schetsen?

,,Op de afdeling waar de baby’s slapen, moet ’s nachts altijd iemand zijn om te waken. Als een baby begint te huilen of een poepluier heeft, handelen ze allemaal zonder te mokken. Dat is zo vertederend en mooi om te zien. In Nederland zullen ze dat niet zo snel doen hoor.”

Samen met haar gezin en vrienden organiseert Olga een sportdag. Zij verzorgen de spellen, de kinderen krijgen de verantwoordelijkheid over de teamindeling – ook de directrice doet mee. Een potje basketballen, voetballen en volleyballen. Ze doen het allemaal. Later die avond is er een quiz met algemene vragen over, bijvoorbeeld, de hoofdstad van Nederland of persoonlijke vragen over het gezin-Donkers.

Een dankbare bijdrage?

,,Zeker! De kinderen waren enorm aanhankelijk. De directrice van de school heeft voor ons een gekookt en ons naar de bushalte gebracht voor onze doorreis, iets wat ze normaal gesproken nooit doet. We hebben nog steeds wekelijks contact, via Facebook. De kinderen laten zien waar ze mee bezig zijn, bijvoorbeeld. Erg leuk. Dit contact wil ik graag onderhouden.”

Zou je het iedereen aanraden?

,,Als gezin brengt het je dichter bij elkaar, maar je gaat ook met een doel op reis. We hebben besloten nog een keer terug te gaan. Of dit volgend jaar is, dat weten we nog niet. Maar een onvergetelijke ervaring was het zeker.”

 

15 augustus 2019

Nieuwsbrief

Bedankt voor het inschrijven voor onze nieuwsbrief. Vanaf nu zullen we je op de hoogte houden omtrent het laatste nieuws van PIDZ.