‘Samen maak je dat het werkt’

Binnen de thuiszorg voelt Aniek Heesakkers zich als een vis in het water. Ze heeft als verpleegkundige in alle mogelijke zorgsectoren binnen dit profiel meegemaakt. De conclusie: het intermenselijke contact trekt haar het meest.

Aniek (34) staat voor zorg op maat. De cliënten en patiënten hebben bij haar de regie. Ze denkt in mogelijkheden in plaats van beperkingen. Achter iedere voordeur komt ze weer andere verhalen en uitdagingen tegen. “Elke dag is anders. Ik wil de mensen bij wie ik kom hun eigenwaarde teruggeven en belangrijk laten voelen”, legt ze uit. “Dat maakt werken in de zorg voor mij zo mooi.”

Veertien jaar geleden rondt ze de verpleegkunde-opleiding af. Haar beide ouders werken in de zorgsector. Moeder ook in de thuiszorg, pa is uitgegroeid tot manager van een zorginstelling. “Weet wel waar je aan begint”, geven zij hun dochter mee als ze besluit de zorg in te gaan.

Maar wel met een dikke vette knipoog. “Je hoort heel vaak dat zorgprofessionals heel goed voor anderen kunnen zorgen, maar niet goed voor zichzelf”, legt Aniek het gebaar van haar ouders uit.

Wijze lessen

Iedere thuiszorgroute maakt Aniek nieuwe dingen mee. “Je wordt echt overspoeld met mooie momenten en wijze lessen”, zegt ze. Haar mooiste voorbeeld? “Leid je eigen leven. Doe wat bij jezelf past en durf je hoofd boven het maaiveld uit te steken.”

Die gedachtegang heeft ze in 2016 toegepast door de cursus ‘365 dagen succesvol’ te volgen. Daar leert ze buiten de kaders te denken. Ze komt tot inkeer dat ze meer kan, dan ze zelf soms beseft. “Je ontdekt je eigen krachten en leert groter denken.”

Dat geeft ze nu ook aan anderen mee. Soms valt Aniek spreekwoordelijk van haar stoel als zorgverleners zichzelf naar beneden praten. “Zorg verlenen doe je samen. De een heeft een heel goede band met de cliënt, de ander voert de verpleegtechnische handelingen uit. Iedereen is belangrijk.”  

Troosten

Naast inspirerende maakt Aniek ook ontroerende momenten mee. Vooral bij mensen met dementie of in de palliatieve zorg. Hoe ze met dat soort situaties omgaat? “In het begin van mijn zorgcarrière wilde ik eigenlijk altijd troosten”, zegt Aniek. “Dan leg je onbewust de nadruk op het verdriet. Sommigen vinden het juist prettig als je niks zegt, alleen hun hand vastpakt. Een klein gebaar kan al voldoende zijn om iemand zijn hart te laten luchten. Maar verdriet mag er ook zeker zijn. Ik ben tot de conclusie gekomen dat je het niet altijd hoeft op te lossen.”

Zelf raakt Aniek ook weleens ontroerd door de mensen met wie ze praat of wordt de verpleegkundige overmand door emoties. Dat laten zien is onprofessioneel, dacht ze jaren geleden. Nu toont ze haar emoties wel. “Tranen mag. Je bent naast zorgverlener ook gewoon mens.” Ook daar komt het gevoel van ‘het samen doen’ weer bovendrijven. Daar staat Aniek voor. “Samen maak je dat het werkt.”

13 februari 2018

Nieuwsbrief

Bedankt voor het inschrijven voor onze nieuwsbrief. Vanaf nu zullen we je op de hoogte houden omtrent het laatste nieuws van PIDZ.