Wij-krant | Voetbalfans

Harrie, een man van weinig woorden die zelfstandig woonde, kwam in het hospice terecht. Het ging Harrie altijd goed, zijn familie had goed contact met hem. In korte tijd was hij ernstig ziek geworden. Hierdoor moest hij zijn eigen vertrouwde huisje uit en dit deed hem zichtbaar zeer.

Zijn eerste dagen in het hospice keek Harrie de kat uit de boom. De verhuizing was voor hem natuurlijk een grote verandering. We gaven hem de ruimte om in het hospice te kunnen ‘landen’, zoals wij dat noemen, zodat hij vertrouwen kon winnen. Daarna keken we wel verder.

Harrie droeg graag een trainingsbroek van Feyenoord, zijn ‘cluppie’. Omdat ik fan van Ajax ben, zei ik tegen hem dat dit eigenlijk niet kon. Harrie begon te lachen. Ik zei hem dat hij die broek niet meer aan moest doen. Anders moest hij het embleem maar afplakken. Twee dagen later had ik dienst en Harrie wist dit. Hij zat op het dakterras, op mij te wachten. Harrie hoorde mij aankomen en begon direct te roepen. Ja, daar zat een Feyenoord-fan in vol ornaat, grijnzend van oor tot oor. Harrie kon bijna niet meer praten, zoveel plezier had hij.

Ik toonde mij verbaasd. Ik beloofde hem dat ik bij mijn volgende dienst een Ajax-shirt zou aantrekken en samen met hem op de foto zou gaan. Harries pretogen glunderden. Hij geloofde alleen niet dat ik een shirtje had. Dat had ik ook niet, maar mijn zoon wel. Hoe dan ook wilde ik dat Ajax-tricot aantrekken, al moest ik mijzelf erin proppen. Echt geweldig om te zien hoeveel plezier Harrie had. Maar de belofte is waargemaakt: het shirt en de foto kwamen er.

Dit was voor Harrie een heel mooi moment. Hij zat in een rolstoel, omdat hij veel aan kracht en energie had moeten inleveren. Voor de foto gaf Harrie aan nog wel even te kunnen staan en hij stapte uit zijn rolstoel. Met de duim omhoog stond hij op de foto. Harrie vond dat ik juist met mijn duim omlaag erop moest, want Feyenoord was dat seizoen landskampioen geworden.

De lach op zijn gezicht vergeet ik nooit meer. Mooi dat er nog gelachen kan worden, ook al kijkt de dood om de hoek. De foto’s hingen we trots op zijn kamer. Spijtig genoeg mocht Harrie hier maar een week van genieten.

Linda Thielen, teamleider Stichting Prisma

5 december 2019

Nieuwsbrief

Bedankt voor het inschrijven voor onze nieuwsbrief. Vanaf nu zullen we je op de hoogte houden omtrent het laatste nieuws van PIDZ.